## TÜM SEVİP DE KARŞILIK BULAMAYANLARA ##

[hakkı067]

Bu kadar mı dedi kız
Bu kadar mı sevdin beni
Delikanlı alaylı bir tavırla
Ya ne zannettin seni sevdiğimi mi?
Kız yıkılmıştı telefonun karşısında
Bir şey söylemedi
Ağlıyordu sessizce...
Bir ara delikanlı
Genç kızın hıçkırıklarını duydu
Niye ağlıyorsun?
Yoksa ben bırakıp gittim diye mi?
Olsun, seninle ayrıldığımızı kimseye söylemeyiz
Kız hıçkırarak, içinden gelen soğuk sesiyle
Bardağı taşıran bu sözlere dayanamadı:
Anlamadın mı aptal ayrıldığımıza ağlıyorum
Bunları söylerken seviyordu
Daha sonra da sevecekti
Ama yapacak bir şey yoktu
Bu sözler karşısında gururu vardı
Bir tarafta aşk, bir tarafta gurur vardı
Aşk sonunda ağır bastı
Telefonu kapatırken delikanlı
Soğuk bir “ELVEDA” dedi
Genç kız son defa gururunu ayaklar altına alarak
“Seni seviyorum” dedi
Telefonu kapattığında delikanlı düşündü
Niye yapmıştı bunu, oysa seviyordu onu
Onu sevdiğini itiraf etmek için
Tekrar aramıştı
Telefona cevap vermeyince
Kızın evine gitti
Evin önü kalabalıktı
Soğuk bir ceset çıktı
Delikanlı gözyaşlarını tutamadı
Uyan, ne olur uyan!
“Seni seviyorum” diye seslendi
Ama kız duymadı, duyamazdı, ölmüştü
Delikanlı bir ara kızın elinde buruşmuş bir kâğıt buldu
Kâğıtta:
“Tüm sevip de kavuşamayanlara ibret olsun...
Sevdayı denize, seni yüreğimin derinliğine
Kendimi ve ruhumu da kefene sardım...” yazıyordu...