mektup

[chocolate]

     Hasta bir adamın annesine yazdığı mektup…

   Anneciğim,
  İşte 15. gün geldi çattı. Yine penceremin başında sana bakmaktayım. Kim bilir belki de birazdan yanına geleceğim. Çok değil sadece birkaç saat sonra beyaz önlüklüler beni bir sedyeye yatırıp kapalı bir odaya götürecek. Senin bulunduğun yeri kalbimi görecekler ve ben o sırada son duamı etmiş bir vaziyette ruhumu Hakk’a teslim edeceğim. Çünkü daha fazla dayanacağımı sanmıyorum. Kaç kereler girdim o odaya sen biliyorsun… Hepsinde de tüm gücümle savaştım ama bu sefer evet bu sefer buna izin veremeyeceğim. Biliyorum yok bu illetin bir tedavisi. Zaten cebimde de bu son ameliyata yetecek kadar bir para kaldı. En iyisi bu diyar beni daha fazla üzmeden senin yanına gelmem olacak. Kararımı verdim o kapıdan gözlerim açık girecek ama yüzümde beyaz bir örtüyle çıkacağım.
  Seni çok özledim anne. O kadar çok özledim ki her gece rüyalarımda seni görüyorum. Ama dokunamıyorum saçlarına, tutamıyorum ellerini, ne de dizlerine başımı koyuyorum. Hiç, hiçbirisini yapamıyorum. Üzerinde beyaz bir entari sen bana bakıyorsun ben de sana. Tam yakınlaştım desem “uyanın Ahmet bey, ilaç vaktiniz geldi” diyen Esma hemşireyi başımda buluyorum.
  Melike de artık gelmiyor ziyaretime. Beni unuttu anlaşılan. Oysaki ne çok sevmiştim onu. İlk buluşmamızda ne olursa olsun birbirimizi asla bırakmayacağımıza dair yeminler etmiştik. Ama o şimdi başka bir elde ve benden uzakta. İyice yalnız kaldım yani. Hani bir aralar penceremin çaprazında duran koca gövdeli ağaç vardı ya artık o da yok. Dün gece Mustafa adında bir adam geldi ve çok büyük olduğunu söyleyerek kesti onu. Beni yaşama bağlayan onca şeyi de kaybediyorsam ne anlamı kaldı ki yaşamamın anne. Arkamdan dökülecek bir gözyaşı bile yok hepsi kurudu.
   Farkındaysan birkaç gündür yanında bir kazma kürek… Ben istedim anne. Adnan amcaya dedim yanında bir çukur daha açsın. Küçükken yaptığımız gibi yine senin yanında uyumak istedim. Bu rutubetli havanın kırık dökük duvarların içerisinde kalmış soğuk beyaz yatakta yatmaktan bıktım. Herkesin yatağının yanında insanlar varken benim ki hep boş. Ne bir ses ne de bir el. Odaya çiçekler geliyor, kolonyalar geliyor, herkesin çekmecesi güzel çiçeklerle doluyken yataklarının yanı mis kokularla donatılmışken benimkinde sadece ilaç kokusu.
  Nefret ediyorum bu cumartesilerden. Kapıda ki kocaman yazıyı da görmekten tiksiniyorum. “ziyaret günü cumartesidir.”  Hatırlıyorum da Melike de her cumartesi gelirdi yanıma. Elinde leziz yemekler…
  Ahh anne nerde senin böreklerin nerde çorbaların nere de o güzelim dolmaların. Her zaman aynı şeyleri yemekten midem bile bana küstü. Vücudumdaki her şey de bir sitem bir isyan. Anladım gitmem gerek artık.
  Geliyorlar işte. Doktor Emre beyin seslerini işitebiliyorum. Odamda ki arkadaşlarla da vedalaşsam iyi olur. Bekle beni anne birazdan senin yanında olacağım. Olur ya gelemezsem sakın üzülme. Eğer bu mektup sana başka bir elle ulaşırsa bil ki yanında başka bir ten vardır eğer ben getirirsem zaten yanındayımdır.
    Seni çok seven biricik oğlun
Ahmet.

[Han]

Biraz karamsar değil mi? Finallerin etkisiyle herhalde...

[chocolate]

değişiklik olsun dedim:)zaten bu tarz şeyler fazla okunmuyor:)

[f_lowers]

off gamze naptın sen? içim bi tuhaf oldu.karamsarlık çöktü üzerime.azcık neşeli bişeyler bulsan daha iyi olur.hazır finaller de bitti...

[chocolate]

tarzımı değiştirdim biraz didem:)olsun beaa forumda değişiklik güzeldir:)