Acıların çocuğu deyince aklınıza kim geliyor diye bir soru sorsam eminim herkesten aynı cevabı alırım. " Küçük Emrah. "
Evet, bizim bir Küçük Emrahımız vardır 80'li yılların Türk sinemasına damgasını vuran. Bir yandan şarkılarıyla sevenlerinin kalbinde yer ederken, bir yandan da filmlerindeki içten oyunculuğuyla milyonları ağlatan Küçük Emrahımız.
Küçük yaşta müzik dünyasına atıldığı için Küçük sıfatıyla birlikte yad edildi ismi. Ayrılamam, Selam Sevdiklerime, Sevdim gibi parçalarıyla hayran kitlesini her geçen gün arttırırken dönemin modasına uyarak albüm isimleriyle film çevirmeye başladı.
Her filmde ayrı bir acı hikayesine tanık olduk Küçük Emrah' ın. Kimi zaman babasını kaybeden, annesi ve kardeşlerine bakmak zorunda kalan, aynı zamanda ailelerini yıkmak için her yolu deneyen kötü niyetli insanlarla uğraşmak zorunda kalan bir genci, kimi zaman da annesini kaybedip üvey anne ellerinde bin türlü ezaya katlanan bir çocuğu, bazen de sevdiği kızı kan davası yüzünden alamayan bir aşığı canlandırdı bu hikayelerde. Yani her biri bize yakın, bizden insanların öyküleri.
Benzer konularda, aynı zamanlarda, üstelik yine şarkıcıların başrol olduğu filmler çekilmiş olmasına rağmen, Emrah' ın bunlar arasından sıyrılıp bu kadar sevilmesinde, Küçük Emrah olarak bir efsane olmasında samimi ve gerçekçi oyunculuğunun, yaşar gibi anlatmasının etkisi büyüktür.
Buna rağmen Küçük Emrah' ın günümüz gençliği tarafından hakettiği değeri görmediği kanaatindeyim. Çektiği acılar, hep kaybetmesi, işlerinin her zaman bir terslikle bozulması, güvendiği her insanın ihanetiyle vurulması dalga konusu edilmektedir. Oysa bunlar bizim hayatımızın gerçekleridir. Kan davaları, ihanetler, uyuşturucu tuzaklarıyla kaybettiğimiz nice hayatlar, ırz düşmanları tarafından hayatı mahvedilen genç kızlar bizim yabancısı olmadığımız vakalardır.
Günümüzde çevrilen halkın yaşayışına fersah fersah uzak yapmacık yaşamlarla örülü tv dizileri daha mı iyi daha mı kalitelidir diye sormak gerekir bu eleştirileri yapanlara. Oyunculuk kalitesi de kıyaslarsak; Küçük Emrah filmleri, Emrah' ın izleyenleri ağlatacak kadar samimi olduğu su götürmez bir gerçek olarak günümüz filmlerini açık farkla geçecektir.
Millet olarak öyle tezat huylarımız vardır ki; kompleks yapmadan başarısızlıklarımızı kabul edip daha iyisi için azmetme özelliğini bir türlü kazanamazken, başarılarımızı da hazmedememekte, kendi kendimizi hor görmekte ve yersiz bir aşağılık kompleksine girmekteyiz. Bu nedenle kendi içimizde var olan sinema, müzik ya da diğer sanat dallarındaki olumlu gelişmeleri tarihe gömmekte, onlara sırtımızı dönmekteyiz.
Dünyada isim yapmış filmler, klasik dediğimiz eserler ( film- beste- roman ) sadece başarılarından dolayı değil, halkı tarafından sahip çıkılıp reklamı yapıldığı içindir. Zira dünya edebiyatına baktığımız zaman Küçük Emrah filmlerinden farklı bir manzara çıkmasa gerek.
Örneğin,Victor Hugo' nun ölümsüz eseri Sefiller bayazperdeye de uyarlanmış en önemli klasiklerden biridir.Ne alakası mı var? Şöyle ki: Jean Valjean mecbur kalarak çaldığı bir ekmek yüzünden yıllarca sürgün yemiş, bu suç onun yakasını hiç bırakmamıştır. Her ne kadar geçmişe tövbe edip temiz bir hayat yaşamak istese de dedektif Javert yüzünden aksilikler bir türlü yakasını bırakmamaktadır. Valjean, kızı Colette' yi de bu nedenle mutlu edememektedir. İnsanlar, doğa el birliği etmiş Jean Valjean' ın yeniden suç işlemesi için elinden geleni yapmaktadır adeta. Roman bitene kadar ne zaman bitecek Valjean' ın çilesi diye içiniz içini yemektedir.
Romanın sonunda ise mutlu bir Türk filmi finaliyle Valjean, kızı Colette ve sevdiği Marius sevimli bir aile portresi vermektedir. Sefilleri okuyanlar, sinemasını ya da çizgi filmini izleyenler hatırlayacaklardır Jean Valjean' ın aşk, sevgi, ihanet, entrika dolu insana mide krampları geçirten acı hikayesini.
O zaman soruyorum size, Sefiller' in Küçük Emrah filmlerinden ne farkı vardır? Sefiller, bir dahinin kaleminden çıkmış dünya harikası olarak unutulmazlar arasında yer alırken, bizim kendi insanlarımızın acılarını anlatan Küçük Emrah' ın dalga konusu olmasını kabullenemiyorum doğrusu. Acıysa acı, gözyaşıysa gözyaşı, aşksa aşk, ihanet, dostluk, kimsesizlik, yoksulluk... Ne ararsanız var ikisinde de. Biz neden kendi filmlerimize sahip çıkıp reklamımızı yapamıyoruz?
Bir takım komplekslerini aşamamış, sinemada oyunculuktaki başarının samimi ve gerçekçi oynamada, izleyenlere adeta gerçek bir hayat hikayesi izliyor imajını verebilmede olduğunu göremeyen kişiler ne derse desin! Varsın " acıların çocuğu, öksüz, boynu bükük, yetim, garip vs " deyip dalga geçsinler.
Küçük Emrah dram kategorisinde oskara aday bir oyuncudur. Yıllardan beri insanları ekrana kilitleyip göz yaşları içinde bırakabiliyorsa bir efsane olmayı haketmiştir.
Yazımı nihayete erdirirken keşke Küçük Emrah' ın romanını da yazma imkanımız olsaydı diyorum tüm içtenliğimle ve esefle. Dünya klasikleri arasında olacak bir eser olurdu şüphesiz. Türk Edebiyatı içinde de maal-iftihar ismini anacağımız bir klasiğe sahip olmanın mutluluğunu yaşardık.
Biz elimizdekilerin kıymetini bilirsek, ayaklarımıza takılan şu yetersizlik, aşağılık komplekslerini bir aşabilirsek,
Velhasıl, kendi değerimizi önce kendimiz bilirsek, başkaları da değerimizi bilecektir.
Kimbilir o zaman belki Küçük Emrah da anlaşılacaktır. Çünkü bizi en iyi o anlatmıştır...
Sibel Atagün
07 Mayıs 2007, 11:10:03
