istanbul'a mektup

[chocolate]

İstanbul’a mektup…


   Hayallerimde ki şehir,

  Bitmez bir rüya idin benim için biliyor musun? Her gece yastığıma baş koyduğumda sen gelirdin önce aklıma. Büyüklüğün beni mest ederdi adeta. Gecen başka gündüzün başkaydı. O koca bölgende sabahları telaşla kalabalık arasında dolaşmak; geceleri ise karanlığının içinde yalnız olmak… Ne erişilmezlikti öyle… Ama uzaktın bana. Seni sadece mecmualardan görürdüm. Önce Sultanahmet cami’nin resmi, seni Bizans’ın elinden kurtaran Fatih Sultan Mehmet, sonra Haliç ve serin suların derken kendimi kaybederdim o şatafatlı fotoğraflarının arasında. İstanbul’dan gelenlerden seni sorardım. Merak ederdim nasılsın diye. Hiç üşenmeden senin bana gönderdiğin selamlarını alırdım bir bir.
 
 Senden gelenlerle kendimi avuturken hayallere dalardım. Hayallerimde sen hep Büyüleyici bir kadın gibiydin. Güzel, alımlı, herkesin peşinde koştuğu bir kadın.
  Ve işte Bir gün rüyama girdin usulca. O günü, şu zamana kadar hep hasret kaldığım o günü, yaşadım pembe bir bulutun içinde.
                         ……………
Sabahın ilk ışıklarıydı. Güneş daha yeni yeni kendini göstermişti tüm güzelliğiyle. İçimde nefesimin de yetmeyeceğini bildiğim halde bir koşma hissi… Evet, ben sana gelmiştim. “Ey koca İstanbul duyuyor musun, görüyor musun beni? Ben sendeyim şimdi.” Diye haykırmak coşmak istiyordu şu deli gönlüm. Bu nedenle güzel bir gün geçirmek için kollarımı sıvadım. Nişantaşı’nda kahvaltı, Topkapı da olsun Eyüp de olsun bir gezi, öğlenin kavurucu sıcaklığında Ayasofya önünde insanlarla sohbet, Gülhane parkında yürüyüş, boğazdan tıklım tıklım olmuş bir arabayla geçiş, Rumeli hisarının içinde dolanış, bir heyecan bir tebessüm oradan oraya savrulmak… ahhh! İşte bu!
  Akşama doğru boğaza karşı bir çay bahçesinde sigaramı tüttürüyorum. Ve sen hafif esen rüzgârınla gömleğimden içeri giriyorsun. Havada uzaktan gelen bir gül kokusu… Senin güllerin. Bak yine yorgun olarak geliyor Halil amca elinde ki kova ile. Şans bu sefer ona gülmüş anlaşılan, denizdeki tüm balıklar ağına takılmış. İçinde koca bir mutlulukla çekmiş kürekleri belli. Birazdan satacaktı hepsini ve küçük oğlu Mehmet’e o kaç zamandan beri istediği iskarpinleri alacaktı. Zavallı, nasıl da dayanmıştı aylarca altı yırtık ayakkabısına.
  Bir düdük sesi… Geliyor vapurum; ama binmek istemiyorum. Aldığım jetonu çoktan attım bile. “bakar mısınız? Hesap lütfen.” Cebimde ki son kuruş da bir kâğıdın arasında gitti işte. Boşver gitsin. Zaten para sana kavuşmamın yanında çok değersiz.
  Son saatlerime yaklaştım. İçimde bir burukluk… Ara sokaklarında Seni kirletmeye çalışan bir kişinin attığı konserve kutusuna tekmeler savurarak yürüyorum şimdi. Birazdan annem gelecek ve beni uyandıracak biliyorum. Yavaş yavaş vedalaşsak iyi olur. Ani biterse ağlarım valla.
 Kapı açıldı. Annem! Ayrılma vakti… gözümde iki damla yaş…
  Yine annemin öpücükleriyle uyandım işte.
                 ……………….

  Yıllar geçti… yıllar senden de benden de bazı şeyleri alıp gitti. Kabul ediyorum yaşlandım İstanbul. O rüya seni ilk ve son gördüğüm en tatlı rüya idi.   
  Ne fark eder ki Şimdi senin toprağında yatıyorum. Üzerime senin kokun sindi. Senin çiçeklerinin en güzeli var artık toprağımda. Seni gözetliyorum. Yok yok yok Bu bir rüya değil! Hatta ne annem ne de başkası beni uyandıramayacak bu sefer. Bu bir daha açmamacasına bir göz kapayış dünyaya.
BENİ UNUTMA İSTANBUL...
Elveda.