Gözlerim Sustu

[glçn55]

   Tek başına kalmış bir cesedin çaresizliği vardı gözlerinde. Gökyüzünde hüzünle dolaşan uçurtmanın yalnızlığı kadar kapalıydı karanlık düşleri. Ürpermiş düşünceleriyle, cesaretlerini acımasızlıkla karıştırıyorlar ve en yalnız mahkumiyetleri en az kendileri kadar masumlara bağışlıyorlardı.

          Durdum. Etrafımda kimse kalmamış. Onca güven arkamda iken, şimdi sükunet kalmış yürüdüğüm sokaklarda. Siyah beyaz fotograflar çektiğim çocukların, acı hüznü var yankılanan. Aşıklar, mahkum acı sonlara ve sonların her başlangıçı bitap düşer yorgunluğa. Yorgunum. Dün düştüm kaldırımdan. Utandım rüzgarlardan, tanrıdan ve beni izleyen her çift gözden.

          Sarılmayı özledim sevdiklerime. Sımsıkı. Sevilmeyi özledim gözlerinde henüz yok olan kimsenin. Kurudu tenim.Bir bitimin özetiydi göz yaşlarımın düşüşü. Boş sesler geliyor, anlamını çözemediğim. Anlamlar mı yüklesem boşluklara, dolduramadığım.

          Acı vermek bir ihtiyaç ve tutkuydu aşık olanlarda. Cünkü aşk acıyla var olurdu.

          Düşündüm, bir mumun önünde. Aynamda bana bakan ruhlar vardı gözlerimi izleyen. Gözlerim sustu. Kırbaçların sesi kulağımda, mahkumum aşkımın çektirdiği acıya. Mahkumum her ölüme tekrardan alışmaya.