Aşka dair hoş bir hikaye...

[_EtZe_]

Yaşlı bir bey, sabah erken evinden çıkmış, yolda ilerlerken, bir bisikletlinin kendisine çarpması ile yere yuvarlanmış ve hafif yaralanmış. Sokaktan geçenler yaşlı beyi hemen en yakın sağlık
birimine ulaştırmışlar. Hemşireler, adamcağızın yarasına pansuman
yapmışlar, ama 'biraz beklemesini ve röntgen çekerek her hangi bir
kırık veya çatlak olup olmadığını inceleyeceklerini' söylemişler.
Yaşlı bey huzursuzlanmış, 'acelesi olduğunu istemediğini' söylemiş.
Hemşireler merakla acelesinin sebebini sormuş. Adamcağız da 'karım huzur evinde kalıyor her sabah onunla kahvaltı etmeye giderim, geç
kalmak istemiyorum' demiş. 'Karınızın, siz gecikince merak edeceğini düşünüyorsunuz herhalde' demiş hemşire. Adam üzgün bir ifade ile 'ne yazık ki karım Alzheimer hastası ve benim kim olduğumu bilmiyor' demiş. Hemşireler hayretle 'madem sizin kim olduğunuzu bilmiyor neden hergün onunla kahvaltı yapmak için koşuşturuyorsunuz' demişler. Adam buruk bir sesle 'ama ben onun kim olduğunu biliyorum' demiş.

[Gri]

 Dedem de alzheimer hastasıydı vefat etmeden önceki son zamanlarında, ne kadar üzücü bir şey olduğunu çok iyi biliyorum. Size ifade ettiği onca şeye karşılık o sizi tanımıyor. Hatta bir süre sonra konuşmayı bile unutmuştu, sanırım hayatımın en zor günleri dedeme hastalığı boyunca baktığımız günlerdi. Ne zaman ona baksam ve sağlıklı hali aklıma gelse sinirlerim bozuluyordu.
 Umarım bir gün bu hastalığın da önüne geçerler de insanlar acı çekmez daha fazla, çünkü hastadan çok etrafındakileri yıpratıyor hastalık. Bir de bir ömrünüzü verdiğiniz, acı tatlı herşeyi paylaştığınız karınızın hastalandığını düşünün...

[ekonometrist]

aşk işte böyle bişi fazla söze gerek yok.